Soms vraag ik me af wie de beesten op deze aardbol zijn. Wie we wel niet denken dat we zijn, in vredesnaam.
Hoe kan een mens met een hart en werkende hersencellen het huisdier dat hem onvoorwaardelijke liefde geeft wegdoen alsof je een zak huisvuil weggooit. Wat leer je je kinderen als je de hond vlak voor je op vakantie gaat aan een boom bindt?
Ik huiver bij de gedachte wat voor een verstoorde en gestoorde volwassenen dat moet opleveren. Ik begrijp het niet. Ik snap het niet.
Sterker nog, ik wíl het niet begrijpen.
Mijn hart breekt als ik aan al die mishandelde, verwaarloosde en weggegooide dieren denk.
Hoe durven die mensen dat?
Ik ben tot de conclusie gekomen dat dat soort mensen niet normaal zijn. Ze missen letterlijk een connectie in hun hoofd waardoor ze geen liefde kunnen voelen voor iets wat kleiner is dan zij, laat staan voor iets wat verzorgd moet worden. Moeder natuur heeft ons uitgerust met een primair moeder- c.q. vadergevoel voor kleine, fluffy, afhankelijke creaturen. Dit om ervoor te zorgen dat ze verzorgd worden.
Heb je dat niet, dan ben je dus niet natuurlijk, niet normaal.
Ik heb ergens gelezen dat het een van de criteria is om vast te stellen of iemand een potentiele seriemoordenaar is/wordt.
Sinds ik weet wat voor beesten mensen kunnen zijn, houd ik meer en meer van de dieren. Sinds ik heb gezien hoe honden als legbatterij kippen worden gehouden en maar gedekt, gedekt en gedekt worden om maar zoveel mogelijk puppy's uit ze te krijgen, heb ik alleen maar gehuild. Je wilt letterlijk niet weten hoe ze eruit zien. Ze konden niet eens lopen, omdat ze hun hele leven in een kooitje hebben gezeten.
Alles in mij schreeuwt neeeeeee!!!
Stop dit! Stop dit!
Stuur door
Dit is niet OK